Κριτική | Hamnet (Άμνετ)

Η Chloé Zhao εγκαινιάζει κινηματογραφικά το 2026 με το Hamnet, μια σιωπηλή αλλά συναισθηματικά κατακλυσμιαία μεταφορά του μυθιστορήματος της Maggie O’Farrell. Η ταινία φαντάζεται τον θάνατο του μικρού γιου του Σαίξπηρ όχι ως ιστορική υποσημείωση, αλλά ως τον αόρατο πυρήνα που γεννά μία από τις σημαντικότερες τραγωδίες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Δεν την απασχολεί η μυθοποίηση του δημιουργού, ούτε οι λογοτεχνικές αναφορές. Αντίθετα, εστιάζει στην καθημερινότητα, στη φύση και στη μακρόσυρτη, ανελέητη εμπειρία του πένθους. Η πανούκλα, ο τοκετός και η απώλεια παρουσιάζονται ως αναπόσπαστα στοιχεία της ζωής, σε έναν κόσμο όπου η ζωή και ο θάνατος συνυπάρχουν σε διαρκή εγγύτητα. Ο ρυθμός είναι σκόπιμα αργός και απαιτητικός, ζητώντας από τον θεατή να παραμείνει μέσα στη σιωπή και την ένταση των συναισθημάτων.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Jessie Buckley, σε μια ερμηνεία σωματική, ωμή και εξαντλητική, που αποφεύγει κάθε εξιδανίκευση της λύπης. Η Agnes της δεν πενθεί με αξιοπρέπεια, αλλά με ένστικτο, αντιφάσεις και θυμό. Ο Paul Mescal, ως William Shakespeare, λειτουργεί πιο συγκρατημένα, ενσαρκώνοντας έναν άνθρωπο που μετατρέπει τον πόνο σε απόσταση και δημιουργία. Ωστόσο, η μεγάλη αποκάλυψη της ταινίας είναι ο Jacobi Jupe στον ρόλο του Hamnet. Χωρίς υπερβολές ή μελοδραματισμό, η παιδική ερμηνεία του καθιστά την απώλεια στο κέντρο της ιστορίας αληθινά σπαρακτική.

Σε επίπεδο εικόνας, το Hamnet είναι εντυπωσιακό χωρίς να επιδεικνύεται. Η Zhao και ο διευθυντής φωτογραφίας, Łukasz Żal, αξιοποιούν φυσικό φωτισμό, ανοιχτά κάδρα και μια έντονη υλικότητα του τοπίου, μετατρέποντας τη φύση σε ενεργό φορέα νοήματος. Το περιβάλλον δεν λειτουργεί ως φόντο, αλλά ως ζωντανή παρουσία που αντανακλά τους κύκλους ζωής και θανάτου. Η μουσική του Max Richter, διακριτική στην αρχή και ολοένα πιο παρούσα προς το τέλος, ενισχύει δραστικά το συναισθηματικό βάρος, αν και ίσως αγγίζει τα όρια της χειραγώγησης. Η κορύφωση, συνδεδεμένη με την παράσταση του Άμλετ, είναι το σημείο που πιθανότατα θα διχάσει: για άλλους λυτρωτική και συγκλονιστική, για άλλους υπερβολικά κυριολεκτική.

Αυτή ακριβώς η αντίφαση συνοψίζει το Hamnet. Πρόκειται για μια ταινία που θέλει να νιώσεις τα πάντα και μερικές φορές δεν σου αφήνει τον χώρο να το κάνεις μόνος σου. Παρ’ όλα αυτά, το αποτύπωμά της είναι ισχυρό. Το Hamnet δεν είναι μια ταινία για όλους, ειδικά για όσους δυσκολεύονται με τον αργό κινηματογράφο ή την έντονη συναισθηματική φόρτιση. Για όσους, όμως, είναι διατεθειμένοι να την προσεγγίσουν με υπομονή, προσφέρει μια βαθιά ανθρώπινη μελέτη πάνω στην αγάπη, την απώλεια και την εύθραυστη προσπάθειά μας να δώσουμε νόημα σε αυτά.

Σκηνοθεσία: Chloé Zhao

Πρωταγωνιστούν: Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson, Joe Alwyn

Στους Κινηματογράφους