Κριτική | Anaconda

Το Anaconda δεν λειτουργεί ως κλασικό reboot, αλλά ως μια κωμωδία που σχολιάζει ανοιχτά την ίδια την έννοια του reboot. Αντί να προσπαθήσει να επαναφέρει τον τρόμο του πρωτότυπου, η ταινία εστιάζει στη βιομηχανία του θεάματος, στη διαρκή ανακύκλωση IP και στην ειρωνεία ενός franchise που βασίζεται σε ένα ζώο, χωρίς πραγματικούς χαρακτήρες ή μυθολογία. Η προσέγγιση θυμίζει κάτι από Tropic Thunder, αλλά σε πιο ήπια, ασφαλή και παιχνιδιάρικη εκδοχή, με το μεγαλύτερο μέρος της δράσης να εκτυλίσσεται μέσα από το χάος μιας ομάδας που προσπαθεί να γυρίσει τη δική της ταινία στη ζούγκλα. Αυτή η δομή “ταινία μέσα στην ταινία” αποδεικνύεται τελικά το πιο δυνατό της χαρτί.

Το βάρος πέφτει ξεκάθαρα στους ηθοποιούς. Ο Jack Black κινείται στα γνώριμα, εκρηκτικά του μονοπάτια, ενώ ο Paul Rudd λειτουργεί ως ιδανικό αντίβαρο με τη χαλαρή, understated παρουσία του. Η μεταξύ τους χημεία είναι αρκετά πειστική ώστε το φιλμ να ακουμπά, έστω και επιφανειακά, θέματα όπως η φιλία, η ηλικία και τα όνειρα που μένουν πίσω, αλλά δεν σβήνουν ποτέ. Ο Steve Zahn ξεχωρίζει σταθερά, κλέβοντας σκηνές με φυσική άνεση, ενώ οι δευτερεύοντες ρόλοι και τα cameos προσθέτουν χρώμα, έστω κι αν κάποιες ιδέες λειτουργούν καλύτερα στη θεωρία παρά στην πράξη.

Τα προβλήματα της ταινίας προκύπτουν κυρίως από την έλλειψη αποφασιστικότητας. Για μια ιστορία που υποτίθεται ότι περιστρέφεται γύρω από έναν γιγάντιο φονικό όφι, το ίδιο το ανακόντα εμφανίζεται λιγότερο απ’ όσο θα περίμενε κανείς, με την PG-13 προσέγγιση να περιορίζει ένταση και βία. Όταν το φίδι μπαίνει στο κάδρο, η αγωνία υπάρχει, αλλά οι σκηνές δεν αφήνουν ισχυρό αποτύπωμα. Αντίστοιχα, το χιούμορ είναι άνισο: κάποιες ατάκες πετυχαίνουν, άλλες κουράζουν, ενώ αρκετά αστεία έχουν ήδη “καεί” από τα trailers. Το σενάριο φορτώνεται με παράπλευρες πλοκές και ανατροπές που αποδυναμώνουν τη συνοχή, ειδικά στο μεσαίο μέρος, πριν καταλήξει σε ένα σκόπιμα χαοτικό φινάλε.

Παρά τις αδυναμίες του, το Anaconda διατηρεί μια παράξενη γοητεία. Γνωρίζει ότι είναι ανόητο, δεν προσποιείται κάτι πιο σοβαρό και, σε στιγμές, αξιοποιεί αυτή τη συνείδηση προς όφελός του. Δεν φτάνει ποτέ τη δηκτική σάτιρα που υπόσχεται η ιδέα του, όμως η ανάλαφρη και αυτοσαρκαστική του διάθεση το καθιστά ευχάριστο σε ομαδική θέαση. Δεν είναι ούτε καλή, ούτε τρομακτική ταινία, αλλά καταλαβαίνει πως δεν χρειάζεται κάθε κινηματογραφική έξοδος να έχει βαρύτητα. Αρκεί μερικά γέλια, λίγη έμπνευση και μια αίσθηση ότι πέρασες καλά. Σε αυτό το επίπεδο, το Anaconda (2025) πετυχαίνει τον στόχο του.

Σκηνοθεσία: Tom Gormican

Πρωταγωνιστούν: Paul Rudd, Jack Black, Steve Zahn, Thandiwe Newton, Daniela Melchior και Selton Mello

Στους Κινηματογράφους