Κριτική | Bugonia (Βουγονία)

T ο Bugonia (Βουγονία) του Γιώργου Λάνθιμου είναι μια σκληρή σάτιρα για τη σύγχρονη παράνοια και την ανθρώπινη αυτοκαταστροφή, που συνδυάζει θάρρος, σαρκασμό και παράνοια με αφοπλιστική μαεστρία. Ο Λάνθιμος επιστρέφει με μια πιο προσιτή, αλλά εξίσου “περιέργη” ταινία, όπου το χιούμορ και η φρίκη εναλλάσσονται με ρυθμό.

Στην ταινία Bugonia, ο Λάνθιμος αποδεικνύει ξανά την ικανότητά του να μετατρέπει το παράλογο σε κοινωνικό σχόλιο. Μέσα από ένα μείγμα σάτιρας, θεωριών συνωμοσίας και ανθρώπινης σκληρότητας, η ταινία σχολιάζει με αιχμηρό τρόπο την εποχή της παραπληροφόρησης και της συλλογικής αυταπάτης. Η επιλογή του να απομακρυνθεί από τον επιτηδευμένο διάλογο των προηγούμενων έργων του, χαρίζει στην αφήγηση φρεσκάδα και μεγαλύτερη συναισθηματική πρόσβαση.

Η Emma Stone προσφέρει ίσως την πιο καθηλωτική ερμηνεία της μέχρι σήμερα — μυστηριώδης, ασταθής, και απόλυτα πειστική. Ο Jesse Plemons, ως ο παρανοϊκός Teddy, είναι μια συγκλονιστική φιγούρα που ισορροπεί ανάμεσα στη θλίψη και τη φρίκη. Οι δυο τους διατηρούν μια ηλεκτρισμένη χημεία που οδηγεί το δεύτερο μισό της ταινίας σε μια διαρκή εναλλαγή κωμωδίας και τρόμου. Ο νεοφερμένος Aidan Delbis εντυπωσιάζει με την ωριμότητα και τη φυσικότητά του, συμπληρώνοντας ιδανικά το χαοτικό τρίο.

Οπτικά, το φιλμ είναι υποδειγματικό. Ο Robbie Ryan δημιουργεί ένα περιβάλλον ταυτόχρονα αποστειρωμένο και ασφυκτικό, ενώ η μουσική του Jerskin Fendrix δίνει ρυθμό και νευρική ένταση σε κάθε σκηνή. Αν και η πρώτη ώρα μοιάζει πιο συγκρατημένη, το τελευταίο μέρος απογειώνεται σε ένα φινάλε τολμηρό και απροσδόκητο. Το Bugonia δεν χαρίζεται στο κοινό του: είναι ωμό, σαρκαστικό και βαθιά αποκαλυπτικό.

To Bugonia (Βουγονία) του Γιώργου Λάνθιμου είναι μια καυστική, βίαιη και σκοτεινά αστεία εξερεύνηση της ανθρώπινης παραφροσύνης. Αν και δεν θα κερδίσει όλους με την ωμότητα και τον κυνισμό της, παραμένει μια από τις πιο τολμηρές και άρτιες δημιουργίες του σκηνοθέτη, με εξαιρετικές ερμηνείες και υποδειγματική σκηνοθετική ακρίβεια.