Κριτική | Marty Supreme

Το Marty Supreme ξεκινά ως μια αντισυμβατική παραλλαγή του αθλητικού biopic, αλλά πολύ γρήγορα εκτροχιάζεται σε κάτι πιο άγριο και απρόβλεπτο. Το πινγκ πονγκ λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός πίεσης παρά ως κεντρικός στόχος, ένα μέσο για να αποκαλυφθεί η ψυχολογία του πρωταγωνιστή. Η ταινία κινείται με αμείλικτο ρυθμό και σπάνια προσφέρει ανάσα στον θεατή. Όταν το κάνει, είναι συνήθως για να προκαλέσει αμηχανία ή ένταση. Οι σκηνές που συζητήθηκαν έντονα δεν υπάρχουν απλώς για πρόκληση, αλλά υπογραμμίζουν τη θεματική εμμονή της ταινίας με την ταπείνωση, την επιθυμία και την ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει «εκλεκτός».

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο Marty Mauser, ένας χαρακτήρας που κινείται σχεδόν αποκλειστικά από τον ναρκισσισμό και την απόλυτη πίστη στον εαυτό του. Είναι γοητευτικός και φιλόδοξος, αλλά ταυτόχρονα ανεύθυνος και καταστροφικός, πρόθυμος να εγκαταλείψει κάθε ηθικό βάρος στην πορεία προς την επιτυχία. Η ταινία δεν τον αντιμετωπίζει ως κλασικό αντι-ήρωα, αλλά ως προσωποποίηση μιας αχαλίνωτης αμερικανικής φιλοδοξίας σε έναν μεταπολεμικό κόσμο γεμάτο υποσχέσεις και αδιέξοδα. Ο Marty επιδιώκει μεγαλείο χωρίς υπομονή, και αναγνώριση χωρίς συνέπειες. Αν και το ταλέντο του είναι αδιαμφισβήτητο, η αδυναμία του να ολοκληρώσει και να αναλάβει ευθύνη αφήνει πίσω του συντρίμμια, θέτοντας συνεχώς το ερώτημα αν η πίστη στον εαυτό αρκεί για να δικαιολογήσει τα πάντα.

Η ερμηνεία του Timothée Chalamet αποτελεί τον βασικό πυλώνα της ταινίας. Συνδυάζει αυτοπεποίθηση και εσωτερικό πανικό, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα απωθητικό, αλλά μαγνητικό. Η ακρίβεια της ερμηνείας του μοιάζει σχεδόν υπολογισμένη, κάτι που αντανακλά εύστοχα την ίδια τη σκηνοθετημένη εικόνα του Marty. Το υπόλοιπο καστ προσθέτει ενέργεια και απρόβλεπτες αποχρώσεις, ενώ η σκηνοθεσία, πιστή στο ύφος των Safdie, βυθίζεται σε αισθητηριακή υπερφόρτωση: επικαλυπτόμενοι διάλογοι, έντονος ήχος, νευρικό μοντάζ και μια μουσική επένδυση που δεν επιτρέπει ποτέ την ηρεμία.

Παρά την εντυπωσιακή τεχνική της αρτιότητα, το Marty Supreme είναι σκόπιμα πολωτικό. Για κάποιους θα είναι συναρπαστικό και σκοτεινά χιουμοριστικό, για άλλους κουραστικό ή συναισθηματικά αποστασιοποιημένο. Οι θεματικές του – ανδρισμός, εμμονή, η «κουλτούρα του grind» και το τίμημα της καταδίωξης ενός μέλλοντος που ίσως δεν έρθει ποτέ – είναι φιλόδοξες, αν και όχι πάντα απόλυτα ανεπτυγμένες. Το φινάλε αφήνει περισσότερα υπονοούμενα παρά απαντήσεις. Παρ’ όλα αυτά, ως δείγμα σύγχρονου αμερικανικού σινεμά, η ταινία είναι ωμή, θαρραλέα και αδιάλλακτη. Το αν θα λειτουργήσει ως ουσιαστικό σχόλιο ή ως αυτάρεσκη επίδειξη, εξαρτάται από το πόση κινηματογραφική αναστάτωση αντέχει ο θεατής.

Σκηνοθεσία: Ric Roman Waugh

Πρωταγωνιστούν: Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Odessa A’zion, Kevin O’Leary, Tyler Okonma, Abel Ferrara, Fran Drescher

Στους Κινηματογράφους