Κριτική Σειράς : House of the Dragon: Season 3

Yπάρχει ένας λόγος που το House of the Dragon: Season 3 εξακολουθεί να έχει ενδιαφέρον, ακόμη κι όταν η σειρά μοιάζει να δυσκολεύεται να διαχειριστεί το τεράστιο βάρος της ιστορίας που κουβαλά. Δεν είναι απλώς ένα ακόμη prequel του Game of Thrones. Είναι η ιστορία μιας οικογένειας που διαλύεται από μέσα, ενός βασιλείου που γίνεται πεδίο μάχης και μιας διαμάχης για τον Σιδερένιο Θρόνο όπου, όσο περισσότερο προχωρά ο πόλεμος, τόσο λιγότερο ξεκάθαρο γίνεται ποιος πραγματικά έχει δίκιο.

Η τρίτη σεζόν βρίσκει πλέον τον εμφύλιο των Targaryen σε πλήρη εξέλιξη. Οι Blacks της Rhaenyra και οι Greens των Hightower και Aegon δεν βρίσκονται πια στο στάδιο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η σύγκρουση έχει περάσει στο επόμενο επίπεδο και ο πόλεμος αρχίζει να έχει το πραγματικό κόστος που περιμέναμε από μια ιστορία με τίτλο Dance of the Dragons.

Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία της σεζόν: το House of the Dragon δείχνει επιτέλους να καταλαβαίνει ότι ο πόλεμος αυτός δεν χρειάζεται μόνο περισσότερους δράκους, αλλά και ανθρώπους που έχουν κάτι να χάσουν.

Μια σειρά που ξαναβρίσκει τον ρυθμό της

Μετά από μια δεύτερη σεζόν που δίχασε αρκετά το κοινό λόγω του αργού χτισίματος και της αίσθησης ότι πολλά πράγματα καθυστερούσαν να συμβούν, η τρίτη σεζόν είναι σαφώς πιο αποφασιστική. Οι μάχες έχουν μεγαλύτερη βαρύτητα, οι πολιτικές ισορροπίες αλλάζουν συνεχώς και οι χαρακτήρες δεν έχουν πλέον την πολυτέλεια να παραμένουν θεατές των εξελίξεων. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η σειρά αρχίζει να αξιοποιεί καλύτερα και τους δύο πόλους της σύγκρουσης.

Οι Πράσινοι κλέβουν την παράσταση

Αν υπάρχει ένα σημείο στο οποίο η τρίτη σεζόν προκαλεί ενδιαφέρον, είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τους Greens. Το House of the Dragon έχει συχνά κατηγορηθεί ότι παρουσιάζει τους Blacks ως την πιο εύκολη πλευρά για να υποστηρίξει ο θεατής, αφήνοντας τους Greens στη θέση των «κακών». Η τρίτη σεζόν, όμως, δίνει αρκετό χώρο στους χαρακτήρες της αντίπαλης πλευράς, ώστε αυτή η διάκριση να γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Ειδικά σε επίπεδο ερμηνειών, οι άντρες του καστ είναι αυτοί που ξεχωρίζουν περισσότερο. Ο Matt Smith συνεχίζει να κάνει τον Daemon έναν από τους πιο απρόβλεπτους χαρακτήρες της σειράς, ακόμη και όταν το σενάριο τον κρατά μακριά από το κέντρο της δράσης. Έχει κατακτήσει, πλέον, τόσο καλά τον χαρακτήρα, με αποτέλεσμα να μπορεί να μετατρέψει ακόμη και μια σιωπηλή ή φαινομενικά απλή σκηνή σε κάτι που περιμένεις να εκραγεί.

Ο Tom Glynn-Carney, όμως, έχει ίσως το πιο ενδιαφέρον υλικό να δουλέψει ως Aegon, ενώ ο Ewan Mitchell παραμένει ιδιαίτερα αποτελεσματικός ως Aemond. Οι δυο χαρακτήρες, μαζί με τους υπόλοιπους του στρατοπέδου των Greens, αποκτούν στιγμές που δεν λειτουργούν απλώς ως κομμάτια της πλοκής, αλλά ως πραγματικές δραματικές σκηνές. Και εδώ η σειρά κερδίζει σημαντικούς πόντους. Οι Greens έχουν αρκετές από τις πιο δυνατές υποκριτικά σκηνές της σεζόν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η σειρά παίρνει ξεκάθαρα το μέρος τους. Σημαίνει, όμως, ότι τους αντιμετωπίζει περισσότερο ως ανθρώπους και λιγότερο ως εμπόδιο στην ιστορία της Rhaenyra.

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη συζήτηση για τη σειρά.

Το House of the Dragon βασίζεται στο Fire & Blood του George R.R. Martin, αλλά δεν το μεταφέρει αυτούσιο στην οθόνη. Και αυτό είναι απολύτως λογικό. Το βιβλίο είναι γραμμένο σαν ιστορικό χρονικό, με διαφορετικές πηγές και αφηγητές που συχνά διαφωνούν μεταξύ τους. Η τηλεοπτική σειρά πρέπει αναγκαστικά να γεμίσει τα κενά και να αποφασίσει τι πραγματικά συνέβη.

Το πρόβλημα είναι ότι στην τρίτη σεζόν οι δημιουργικές ελευθερίες είναι πλέον τόσο μεγάλες, ώστε σε αρκετές περιπτώσεις αλλάζουν, όχι μόνο τα γεγονότα, αλλά και την ατμόσφαιρα της ιστορίας. Η σειρά αλλάζει χαρακτήρες, χρονικές στιγμές και κίνητρα, μετακινεί γεγονότα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, δημιουργεί εντελώς νέες καταστάσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η διαφορετική αντιμετώπιση της Nettles και του Sheepstealer, αλλά και μια σειρά από αλλαγές στις διαδρομές των Aegon, Daemon και άλλων χαρακτήρων.

Κάποιες από αυτές τις αλλαγές λειτουργούν. Άλλες όχι τόσο. Το σημαντικότερο είναι ότι το αποτέλεσμα απομακρύνεται σταδιακά από τη σκληρή, σχεδόν κυνική αίσθηση του χρονικού του Martin. Το Fire & Blood έχει αυτή την ιδιαίτερη αίσθηση ότι παρακολουθείς μια καταστροφή μέσα από αντικρουόμενες μαρτυρίες. Το House of the Dragon χρειάζεται να κάνει τους χαρακτήρες πιο άμεσους και συναισθηματικούς, αλλά μερικές φορές αυτή η επιλογή αλλάζει το DNA της ιστορίας.

Όταν οι δράκοι δεν είναι απλώς θέαμα

Από την άλλη, όταν η σειρά αποφασίζει να αφήσει στην άκρη τις πολιτικές συζητήσεις και να δείξει τον πόλεμο, θυμάται γιατί το συγκεκριμένο υλικό μπορεί να γίνει τόσο εντυπωσιακή τηλεόραση.

Οι μάχες είναι μεγαλύτερες, πιο βίαιες και πιο χαοτικές. Οι δράκοι δεν παρουσιάζονται απλώς ως CGI αξιοθέατα. Είναι όπλα μαζικής καταστροφής και η παρουσία τους κάνει κάθε στρατιωτική σύγκρουση να μοιάζει με κάτι που μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο μέσα σε δευτερόλεπτα.

Κι όμως, το καλύτερο House of the Dragon δεν είναι όταν βλέπουμε έναν δράκο να καίει έναν στρατό. Είναι όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο να συνειδητοποιεί τι ακριβώς σημαίνει αυτό που έκανε. Αυτό είναι και το σημείο όπου η τρίτη σεζόν αποδεικνύεται πιο δυνατή.

Η Rhaenyra δεν είναι πλέον απλώς η αδικημένη κληρονόμος. Ο Aegon δεν είναι απλώς ο σφετεριστής. Ο Daemon δεν είναι απλώς ο χαρισματικός πολεμιστής. Όλοι έχουν αρχίσει να πληρώνουν το τίμημα των επιλογών τους. Κι όσο ο πόλεμος συνεχίζεται, το ερώτημα «ποιος θα κερδίσει τον Θρόνο;» γίνεται λιγότερο ενδιαφέρον από το «τι θα έχει απομείνει από αυτούς όταν τελειώσει;».

Αυτό είναι το στοιχείο που εξακολουθεί να συνδέει το House of the Dragon με την καλύτερη περίοδο του Game of Thrones. Δεν χρειάζεται να αγαπήσεις κάποιον χαρακτήρα για να καταλάβεις γιατί κάνει αυτό που κάνει. Και η σειρά γίνεται πιο δυνατή όταν σε αναγκάζει να αλλάξεις στρατόπεδο, έστω και για μία σκηνή.

Η τρίτη σεζόν του House of the Dragon δεν είναι τέλεια και ούτε προσπαθεί να είναι. Οι μεγάλες αποκλίσεις από το Fire & Blood θα συνεχίσουν να ενοχλούν όσους θέλουν μια πιο πιστή μεταφορά, ενώ ορισμένες επιλογές των δημιουργών αλλάζουν αισθητά την ατμόσφαιρα και τη λογική του αρχικού υλικού. Όταν όμως λειτουργεί, λειτουργεί πολύ καλά.

Η σειρά έχει πλέον περισσότερη ένταση, καλύτερη ισορροπία ανάμεσα στις δύο πλευρές του πολέμου και μερικές από τις καλύτερες ερμηνείες της μέχρι σήμερα. Ο Matt Smith παραμένει ένας από τους βασικούς λόγους για να επιστρέφεις στο Westeros, ενώ οι Tom Glynn-Carney και Ewan Mitchell δίνουν στους Greens μια δραματική δύναμη που συχνά τους κάνει να κλέβουν την παράσταση.

Και ίσως αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον αποτέλεσμα της τρίτης σεζόν: μετά από τόσο καιρό, το House of the Dragon δεν σε ρωτά πλέον απλώς αν είσαι Team Black ή Team Green. Σε κάνει να αναρωτιέσαι αν υπάρχει πραγματικά κάποια πλευρά που αξίζει να κερδίσει.

Πρωταγωνιστούν: Matt Smith, Olivia Cooke, Emma D’Arcy