Κριτική | Pillion

Το Pillion του Harry Lighton μετατρέπει μια ιδέα που θα μπορούσε εύκολα να γίνει επιφανειακή πρόκληση σε κάτι πολύ πιο προσωπικό και ανήσυχο. Η ιστορία εκτυλίσσεται στην queer BDSM biker κοινότητα και ακολουθεί τον Colin, έναν μοναχικό νεαρό που ξεκινά μια σχέση “υποταγής” με τον μεγαλύτερο και χαρισματικό Ray. Αν και το φιλμ κινείται στον χώρο του kink, στην ουσία μιλά για αφοσίωση, ανδρισμό, συναίνεση και τη σιωπηλή απογοήτευση του να θέλεις περισσότερα από όσα ο άλλος είναι πρόθυμος να δώσει. Ο Lighton δεν εξηγεί τα πάντα, ούτε μαλακώνει τις γωνίες, αφήνοντας τον θεατή να διαχειριστεί μόνος του την αμηχανία και τα ερωτήματα που προκύπτουν.

Οι ερμηνείες είναι ο βασικός άξονας που κρατά την ταινία. Ο Harry Melling αποδίδει τον Colin με ευαισθησία και εσωτερική ένταση, κάνοντάς μας να καταλαβαίνουμε γιατί παραμένει σε μια σχέση που σταδιακά τον αφήνει συναισθηματικά ανικανοποίητο. Ο Alexander Skarsgård, στον ρόλο του Ray, είναι αυστηρός, ελεγχόμενος και δύσκολος να αποκωδικοποιηθεί. Η ταινία αποφεύγει να τον παρουσιάσει είτε ως ιδανική φαντασίωση, είτε ως ξεκάθαρο «κακό», χρησιμοποιώντας τον περισσότερο ως καθρέφτη που αναδεικνύει την ανασφάλεια του Colin. Η χημεία τους είναι έντονη, όμως η ανισορροπία μεταξύ τους γίνεται το κεντρικό δραματουργικό βάρος.

Παρά τη σκληρή θεματική του, το Pillion κρύβει μια απρόσμενη τρυφερότητα. Πίσω από το δέρμα και την επιδεικτική αυτοπεποίθηση, βρίσκονται μικρές, ανθρώπινες στιγμές: οικογενειακά τραπέζια με αμηχανία, σιωπές στο αυτοκίνητο, η προσπάθεια να απαλύνεις έναν χωρισμό με κάτι γλυκό και απλό. Οι ερωτικές σκηνές υπηρετούν την αφήγηση, όμως η έλλειψη ξεκάθαρης επικοινωνίας γύρω από τη συναίνεση, ίσως προβληματίσει. Η ταινία αγγίζει ουσιαστικά ζητήματα εξουσίας και υποταγής, αλλά σε ορισμένα σημεία δείχνει να υποχωρεί, ενώ ο ρυθμός της χαλαρώνει και το φινάλε μοιάζει κάπως απότομο.

Τελικά, το Pillion του Harry Lighton δεν αφορά τόσο το BDSM, όσο την αξία του καθενός. Η διαδρομή του Colin είναι μια διαδικασία κατανόησης ότι η υποταγή δεν σημαίνει απώλεια προσωπικών αναγκών. Το κλείσιμο, πικρό αλλά διακριτικά αισιόδοξο, υπογραμμίζει πως η αγάπη προς τον εαυτό συχνά απαιτεί να απομακρυνθείς από αυτό που κάποτε πίστευες ότι ήταν αρκετό. Το Pillion ξεπερνά τον προκλητικό του μανδύα και καταλήγει σε μια ειλικρινή, αν και ατελή, μελέτη πάνω στην οικειότητα, τη μοναξιά και το θάρρος να ζητάς περισσότερα.

Σκηνοθεσία: Sam Raimi

Πρωταγωνιστούν: Harry Melling, Alexander Skarsgård

Στους Κινηματογράφους