Κριτική | Resident Evil

Στο Resident Evil, ο Cregger αφήνει στην άκρη τους γνωστούς πρωταγωνιστές και το μεγαλύτερο μέρος της καθιερωμένης μυθολογίας της σειράς, επιλέγοντας να αφηγηθεί μια νέα ιστορία με επίκεντρο τον Bryan, έναν απλό ιατρικό διανομέα που βρίσκεται παγιδευμένος στο εφιαλτικό Raccoon City. Αυτό που ξεκινά ως μια φαινομενικά συνηθισμένη αποστολή εξελίσσεται γρήγορα σε έναν αγώνα επιβίωσης απέναντι σε ζόμπι, μεταλλαγμένα πλάσματα και μια σειρά από ολοένα πιο παράλογες δοκιμασίες. Κλειδωμένες πόρτες, περιορισμένα πυρομαχικά, αντικείμενα που πρέπει να ανακαλυφθούν και απρόβλεπτες επιθέσεις δημιουργούν μια ιστορία που μοιάζει περισσότερο με ένα παιχνίδι του Resident Evil παρά με μια παραδοσιακή κινηματογραφική διασκευή. Η ταινία δεν απαιτεί από τον θεατή να γνωρίζει τα παιχνίδια, όμως όσοι έχουν περάσει ώρες εξερευνώντας τα σκοτεινά δωμάτια της σειράς θα αναγνωρίσουν αμέσως τη λογική και τα χαρακτηριστικά της.

Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Cregger βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί την ίδια τη γλώσσα του κινηματογράφου για να μεταφέρει την αίσθηση του gameplay. Μαζί με τον διευθυντή φωτογραφίας Dariusz Wolski, μετατρέπει κάθε διάδρομο, δωμάτιο και γωνία σε πιθανή απειλή, ενώ η κάμερα συχνά δημιουργεί την αίσθηση ότι παρακολουθούμε έναν παίκτη να προσπαθεί να επιβιώσει. Η έλλειψη πυρομαχικών αποκτά πραγματικό βάρος, οι αποτυχημένες βολές προκαλούν ένταση και η εύρεση ενός όπλου ή ενός χρήσιμου αντικειμένου προσφέρει μια μικρή, προσωρινή ανακούφιση. Μέσα σε όλα αυτά, ο Austin Abrams αποδεικνύεται ιδανικός πρωταγωνιστής. Ο Bryan δεν είναι ατρόμητος ή ιδιαίτερα ικανός ήρωας, αλλά ένας καθημερινός άνθρωπος που πανικοβάλλεται, κάνει λάθη και προσπαθεί απλώς να βγει ζωντανός από την κατάσταση. Η ευάλωτη και συχνά αδέξια παρουσία του προσφέρει στην ταινία μεγάλο μέρος του χιούμορ της, ενώ τα πρακτικά εφέ, τα αποκρουστικά πλάσματα και τα έξυπνα jump scares ενισχύουν το χάος. Ωστόσο, ο Cregger δεν αντιστέκεται πάντα στην ανάγκη να μετατρέψει κάθε τρομακτική στιγμή σε αστείο, με αποτέλεσμα ορισμένες σκηνές να χάνουν μέρος της έντασής τους. Παράλληλα, η γρήγορη εξέλιξη της ιστορίας αφήνει την προσωπική διαδρομή του Bryan και ορισμένες θεματικές ιδέες λιγότερο ανεπτυγμένες απ’ όσο θα μπορούσαν.

Παρά τις αδυναμίες του, το Resident Evil λειτουργεί κυρίως επειδή ο Cregger έχει καταλάβει κάτι ουσιαστικό για τη σειρά: η εμπειρία δεν βρίσκεται μόνο στους χαρακτήρες ή στη μυθολογία, αλλά στην αγωνία της εξερεύνησης, στην αβεβαιότητα, στη διαχείριση των πόρων και στον φόβο για το τι βρίσκεται πίσω από την επόμενη πόρτα. Η ταινία είναι σύντομη, γρήγορη, αιματοβαμμένη και γεμάτη ενέργεια, ενώ η σκηνοθετική της ταυτότητα παραμένει ξεκάθαρα προσωπική. Μπορεί να απογοητεύσει όσους περιμένουν μια πιστή συνέχεια της ιστορίας των παιχνιδιών, όμως ως προσπάθεια να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη το ίδιο το συναίσθημα του survival horror, αποτελεί μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και διασκεδαστική προσέγγιση. Ο Cregger δεν προσπαθεί να αναπαραγάγει απλώς το Resident Evil. Προσπαθεί να κάνει το κοινό να νιώσει πως κρατά ξανά το χειριστήριο στα χέρια του.

Σκηνοθεσία:Zach Cregger

Πρωταγωνιστούν: Austin Abrams, Paul Walter Hauser, Kali Reis, Zach Cherry

Στους Κινηματογράφους