Κριτική | Wuthering Heights (Ανεμοδαρμένα Ύψη)

Στο “Wuthering Heights”, η Emerald Fennell δεν επιχειρεί μια παραδοσιακή μεταφορά του μυθιστορήματος της Emily Brontë, αλλά μια προσωπική επανερμηνεία που δίνει προτεραιότητα στο συναίσθημα. Αφαιρεί μεγάλο μέρος της φυλετικής και κοινωνικής πολυπλοκότητας του πρωτότυπου έργου και επικεντρώνεται, σχεδόν αποκλειστικά, στη θυελλώδη σχέση της Κάθι και του Χίθκλιφ. Το αποτέλεσμα είναι τολμηρό, στιλιζαρισμένο και αναπόφευκτα διχαστικό. Οι λάτρεις του βιβλίου ίσως ενοχληθούν από όσα έχουν παραλειφθεί ή αλλάξει, όμως η Fennell δεν ενδιαφέρεται για την απόλυτη πιστότητα. Από την πρώτη κιόλας σκηνή γίνεται σαφές πως την απασχολεί περισσότερο η αίσθηση, παρά η ανάλυση.

Η ταινία λειτουργεί ως ένα μελοδραματικό, υπερφορτισμένο ρομάντζο, με αισθητική που θυμίζει πολυτελές music video των 2000s, μεταφερμένο στα έλη της Αγγλίας. Η λεπτότητα απουσιάζει συνειδητά. Στη θέση της κυριαρχούν έντονα χρώματα, επιβλητικά σκηνικά και μια ατμόσφαιρα γεμάτη πόθο και αυτοκαταστροφή. Είναι ακατάστατη, σε σημεία υπερβολική και δραματουργικά άνιση, αλλά σπάνια βαρετή. Αν την προσεγγίσει κανείς ως μια ιστορία εμμονής και όχι ως αυστηρή λογοτεχνική διασκευή, μπορεί να παρασυρθεί από την έντασή της.

Η Margot Robbie και ο Jacob Elordi στηρίζουν την ταινία με δυναμικές και σωματικά φορτισμένες ερμηνείες. Ο Elordi αξιοποιεί την επιβλητική του παρουσία, ενώ η Robbie παίρνει μεγαλύτερα ρίσκα, παρουσιάζοντας μια Κάθι που κινείται ανάμεσα στη ρομαντική ηρωίδα και την αυτοκαταστροφική δύναμη. Η χημεία τους δίνει ζωή στις πιο έντονες σκηνές, ιδιαίτερα όταν ο έρωτας μετατρέπεται σε σκληρότητα. Παράλληλα, η τεχνική πλευρά εντυπωσιάζει: η φωτογραφία του Linus Sandgren αποτυπώνει με ζωγραφική ακρίβεια τόσο τα άγρια τοπία, όσο και τα πολυτελή εσωτερικά σκηνικά, τα οποία, μαζί με τα κοστούμια, αγκαλιάζουν την υπερβολή. Το σύγχρονο soundtrack ενισχύει τον μυθικό τόνο της αφήγησης, απομακρύνοντάς την από το κλασικό δράμα εποχής.

Για κάποιους, η προσέγγιση αυτή θα φανεί επιφανειακή ή ακόμα και λανθασμένη, σαν μια καλοχρηματοδοτούμενη fan fiction εκδοχή του βιβλίου. Για άλλους, όμως, είναι αναζωογονητικό να βλέπουν μια μεγάλη παραγωγή να επενδύει τόσο ανοιχτά στη ρομαντική υπερβολή χωρίς ειρωνική απόσταση. Η Fennell παραμερίζει τη σκληρή κοινωνική και ηθική διάσταση του μυθιστορήματος, επιλέγοντας την ατμόσφαιρα και την αίσθηση. Αυτή η επιλογή έχει κόστος. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει κάτι τολμηρό σε μια δημιουργό που επιμένει να κινηματογραφεί τον έρωτα ως εμμονή, σε μια εποχή που συχνά φοβάται τη συναισθηματική υπερβολή. Αυτή η εκδοχή του “Wuthering Heights” ίσως να μην τιμά κάθε πτυχή της Brontë, αλλά διαθέτει ξεκάθαρα τη δική της ταυτότητα.

Σκηνοθεσία: Emerald Fennell

Πρωταγωνιστούν: Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau, Shazad Latif, Alison Oliver, Martin Clunes και Ewan Mitchell

Στους Κινηματογράφους