Κριτική | Primetime

Στο Primetime, ο Chris Hansen βρίσκεται στο επίκεντρο μιας παράξενης ιστορίας που εκτυλίσσεται στην Αμερική μετά την 11η Σεπτεμβρίου, σε μια εποχή όπου η τηλεόραση και η δημόσια καχυποψία είχαν αποκτήσει πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία δεν ενδιαφέρεται τόσο να αναπαραστήσει πιστά την πραγματική ιστορία του To Catch a Predator, όσο να δημιουργήσει μια παραμορφωμένη εκδοχή της, μέσα από την οποία εξετάζει τη σχέση ανάμεσα στη δημοσιογραφία, το θέαμα και τη δικαιοσύνη. Ο Hansen παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που έχει αρχίσει να ταυτίζει την προσωπική του αποστολή με κάτι σχεδόν θρησκευτικό, πιστεύοντας ότι η δουλειά του δεν είναι απλώς να αποκαλύπτει εγκληματίες αλλά να εξαλείψει ένα βαθύτερο «κακό». Η προσέγγιση αυτή δίνει στην ταινία έναν έντονα σουρεαλιστικό χαρακτήρα, με την κάμερα του Oppenheim να δημιουργεί μια εικόνα με κοκκώδη υφή, έντονα χρώματα, παραμορφώσεις και αισθητική από τα media των 00s.

Ο Robert Pattinson είναι αναμφισβήτητα το μεγάλο ατού της ταινίας, προσφέροντας μια από τις πιο εκκεντρικές και απαιτητικές ερμηνείες της καριέρας του. Ο Hansen του Pattinson είναι θεατρικός, εγωκεντρικός και ταυτόχρονα απόλυτα πεπεισμένος για τη σημασία της αποστολής του, μετατρέποντας κάθε αντιπαράθεση σε ένα σχεδόν τελετουργικό γεγονός. Εξίσου σημαντικές είναι όμως οι παρουσίες της Merritt Wever και του Skyler Gisondo. Η Wever ενσαρκώνει την ψυχρή και αδίστακτη πλευρά της τηλεοπτικής παραγωγής, ενώ ο Gisondo λειτουργεί ως η ανθρώπινη και συναισθηματική καρδιά της ιστορίας. Ο χαρακτήρας του, ένας νεαρός ηθοποιός που γίνεται δόλωμα στην παραγωγή, αποκαλύπτει μια διαφορετική μορφή εκμετάλλευσης: εκείνη των ανθρώπων που χρησιμοποιούνται για να δημιουργηθεί το θέαμα. Όσο περισσότερο η κάμερα καταγράφει την πραγματικότητα, τόσο περισσότερο οι ίδιοι οι άνθρωποι μπροστά της μετατρέπονται σε performers, δημιουργώντας μια από τις πιο ενδιαφέρουσες αντιθέσεις της ταινίας.

Στον πυρήνα του Primetime βρίσκεται ένα δύσκολο ερώτημα: τι συμβαίνει όταν η απονομή δικαιοσύνης μετατρέπεται σε ψυχαγωγία. Η ταινία δεν αμφισβητεί τη σοβαρότητα των εγκλημάτων που κυνηγά ο Hansen, αλλά στρέφει την προσοχή της στον τρόπο με τον οποίο η τηλεόραση μετέτρεψε την τιμωρία σε θέαμα. Παραγωγοί αναζητούν την πιο εντυπωσιακή ιστορία, ο Hansen κυνηγά τηλεθέαση και αναγνώριση, τα “δολώματα” αναζητούν μια ευκαιρία και το κοινό παρακολουθεί από την ασφάλεια του σπιτιού του. Οι αναφορές στον πόλεμο του Ιράκ και στην κουλτούρα της μαζικής επιτήρησης ενισχύουν αυτή την ιδέα, συνδέοντας την εκπομπή με μια ευρύτερη αμερικανική εμμονή με τον έλεγχο, την ασφάλεια και τη δημόσια τιμωρία. Το πρόβλημα είναι ότι η ταινία συχνά ανοίγει περισσότερα ζητήματα από όσα προλαβαίνει να εξερευνήσει. Η εκμετάλλευση, η δημοσιογραφική δεοντολογία, η τηλεοπτική βία, η διασημότητα και η ηθική του predator-catching εμφανίζονται διαρκώς, χωρίς πάντα να αποκτούν το βάθος που απαιτούν. Η υπερβολική εκδοχή του Hansen είναι διασκεδαστική, αλλά επειδή ο Pattinson ξεκινά ήδη σε ακραία ένταση, η ταινία χάνει σε μεγάλο βαθμό την αίσθηση μιας πραγματικής σταδιακής κατάρρευσης.

Παρ’ όλα αυτά, αυτή η αντίφαση είναι και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του Primetime: πρόκειται για μια εντυπωσιακή ταινία που κριτικάρει τον τρόπο με τον οποίο η τηλεόραση μετατρέπει κάτι σοβαρό σε θέαμα. Ο Oppenheim δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις ούτε έναν ξεκάθαρο ήρωα και έναν ξεκάθαρο κακό. Αντίθετα, αφήνει τον θεατή να αναρωτηθεί γιατί εξακολουθεί να τον συναρπάζει ένα θέαμα που βασίζεται στην ταπείνωση, την τιμωρία και την ανάγκη μας να παρακολουθούμε την πτώση κάποιου άλλου.

Σκηνοθεσία:Lance Oppenheim

Πρωταγωνιστούν: Robert Pattinson, Merritt Wever, Skyler Gisondo

Στους Κινηματογράφους