Κριτική | Frankenstein (Φρανσκεστάιν)

Tο  Frankenstein (Φρανσκεστάιν) του Guillermo del Toro είναι μια οπτικά μαγευτική και συναισθηματικά φορτισμένη επανερμηνεία του κλασικού μύθου, που ισορροπεί ανάμεσα στη γοητεία του γοτθικού δράματος και τη σύγχρονη προβληματική γύρω από την ανθρώπινη φύση. Παρότι η αφήγηση χάνει κάποιες φορές τον ρυθμό της, η σκηνοθετική μαεστρία και οι εξαιρετικές ερμηνείες το καθιστούν μια από τις πιο δυνατές κινηματογραφικές εμπειρίες της χρονιάς.

Ο Guillermo del Toro επιστρέφει με το δικό του Frankenstein, ένα έργο που παντρεύει τη σκοτεινή ποίηση του σκηνοθέτη με την κλασική ιστορία της Mary Shelley. Το φιλμ είναι μια ονειρική, σχεδόν υπερβατική ματιά στη δημιουργία και την απώλεια, με κάθε πλάνο να στάζει μελαγχολία και τελειομανία. Αντί να εστιάσει στο «πως κάποιος παίζει τον Θεό», ο Del Toro εξερευνά τη σχέση πατέρα και γιου, τη βία που γεννά η αγάπη όταν μετατρέπεται σε έλεγχο και το βάρος της κληρονομιάς του τραύματος. Παρά τη χαρακτηριστική του οπτική υπογραφή —το πράσινο φως, τις υγρές υφές, τη νοσταλγική υφή— η ταινία κάποιες φορές μοιάζει υπερβολικά αστραφτερή για τον βρώμικο, σάρκινο κόσμο που περιγράφει.

Ο Jacob Elordi δίνει μια συγκλονιστική ερμηνεία ως το Πλάσμα, ξεπερνώντας κάθε προσδοκία. Πίσω από τα εκφραστικά του μάτια αποτυπώνεται όλη η αθωότητα και ο πόνος ενός όντος που ζητά απλώς αποδοχή. Η Mia Goth προσφέρει μια ευαίσθητη, σχεδόν μητρική παρουσία ως Ελίζαμπεθ, δίνοντας νέα διάσταση στη σχέση της με το δημιούργημα. Ο Oscar Isaac αποδίδει έναν Βίκτορ Φρανκενστάιν γεμάτο αλαζονεία και απελπισία —μια φιγούρα τραγική, αλλά και ενοχλητικά ανθρώπινη. Αν και το σενάριο τον αντιμετωπίζει περισσότερο ως κακοποιό παρά ως θύμα της ίδιας του της φιλοδοξίας, η ένταση της ερμηνείας του παραμένει αξιοσημείωτη.

Η αισθητική του Del Toro δεν απογοητεύει. Τα σκηνικά θυμίζουν πίνακες, τα κοστούμια αφηγούνται ιστορίες από μόνα τους και η μουσική του Alexandre Desplat τυλίγει την ταινία με μια μελαγχολική μεγαλοπρέπεια. Παρόλα αυτά, η αφηγηματική ροή παρουσιάζει αστάθειες – οι θεματικές (ύβρις, θρησκεία, πατρική εξουσία, συμπόνια) μπλέκονται χωρίς πάντα να δένουν αρμονικά. Ακόμη κι έτσι, σκηνές όπως η συνάντηση του Πλάσματος με τον τυφλό γέρο ή η σιωπηλή στιγμή με το ελάφι υπενθυμίζουν γιατί ο Del Toro παραμένει αξεπέραστος στο να βρίσκει ομορφιά μέσα στο τέρας.

Συνολικά, το Frankenstein (Φρανσκεστάιν) του Guillermo del Toro είναι μια οπτικά υποβλητική και βαθιά συναισθηματική εμπειρία που καταφέρνει να αποδώσει τιμή στη Mary Shelley, ενώ παράλληλα χαράζει τη δική του πορεία. Μπορεί να μην είναι το πιο συνεκτικό έργο του Del Toro, αλλά σίγουρα είναι ένα από τα πιο ανθρώπινα. Ένα σκοτεινό, λυρικό ποίημα για τη δημιουργία, τη μοναξιά και τη συγχώρεση —μια σύγχρονη κλασική ιστορία για τα τέρατα που φτιάχνουμε και εκείνα που κουβαλάμε μέσα μας.