Κριτική | One Night Only (Για μια νύχτα μόνο)

Σε μια μελλοντική Αμερική, όπου οι ελεύθεροι επιτρέπεται να κάνουν σεξ μόνο μία νύχτα τον χρόνο, ο Owen και η Allie περιπλανιούνται στη Νέα Υόρκη προσπαθώντας να αξιοποιήσουν αυτή τη μοναδική ευκαιρία, μπλέκοντας σε μια σειρά από απρόβλεπτες και κωμικές καταστάσεις. Η ταινία λειτουργεί καλύτερα όταν αφήνεται στην απλότητα της ιστορίας της: δύο άνθρωποι που ψάχνουν την ερωτική σύνδεση μέσα σε μια εντελώς παράλογη συνθήκη. Η Monica Barbaro και ο Callum Turner έχουν φυσική χημεία και αρκετή γοητεία ώστε να κρατήσουν το ενδιαφέρον, ακόμη κι όταν το σενάριο αρχίζει να δυσκολεύεται να δικαιολογήσει τον ίδιο του τον κόσμο.

Το βασικό πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς στην κοινωνία που βρίσκεται στο επίκεντρο της ιστορίας. Η ταινία παρουσιάζει ένα καθεστώς που παρακολουθεί και περιορίζει τη σεξουαλική ζωή των πολιτών μέσω αυταρχικών μηχανισμών, αλλά ελάχιστα ενδιαφέρεται να εξετάσει τις πραγματικές συνέπειες αυτής της κατάστασης. Υπάρχουν αναφορές σε αντιστασιακά κινήματα και στην προσπάθεια κατάργησης του νόμου, όμως το σενάριο αφήνει αναπάντητα πολλά προφανή ερωτήματα. Τι σημαίνει αυτή η νομοθεσία για τις queer κοινότητες, τα δικαιώματα των γυναικών, την αναπαραγωγή, τη σεξουαλική βία ή τις κοινωνικές σχέσεις; Αντί να εμβαθύνει σε αυτά τα ζητήματα, το One Night Only τα χρησιμοποιεί κυρίως ως φόντο για την κεντρική ερωτική περιπέτεια. Ως καθαρή κωμωδία αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει, όμως η ταινία επανειλημμένα υπονοεί ότι θέλει να σχολιάσει την καταπίεση και τον αυταρχισμό, χωρίς τελικά να ακολουθεί αυτή την ιδέα μέχρι το τέλος.

Η αμηχανία γίνεται ακόμη πιο έντονη στην τελική πράξη, όπου η ταινία μοιάζει περισσότερο πρόθυμη να συμβιβαστεί με το συγκεκριμένο σύστημα, παρά να το αμφισβητήσει. Μια ιδέα που θα μπορούσε να αποτελέσει αιχμηρή σάτιρα για τη σεξουαλική καταπίεση, καταλήγει να αφήνει μια παράξενα συντηρητική αίσθηση, σαν ο αυταρχικός έλεγχος να μπορεί τελικά να γίνει αποδεκτός, εφόσον προσφέρει μια μορφή κοινωνικής σταθερότητας. Ακόμη πιο παράδοξο είναι το γεγονός ότι μια ταινία βασισμένη στην ιδέα της σεξουαλικής απελευθέρωσης μιας συγκεκριμένης νύχτας είναι τελικά αρκετά συγκρατημένη ως προς το ίδιο το σεξ. Το concept λειτουργεί κυρίως ως μηχανισμός που φέρνει τους δύο πρωταγωνιστές αντιμέτωπους με μια σειρά από κωμικά εμπόδια, αντί να εξετάζει πραγματικά τον κόσμο στον οποίο έχουν εγκλωβιστεί.

Παρά τις αδυναμίες της, η ταινία έχει αρκετά στοιχεία που την κάνουν ευχάριστη. Η Νέα Υόρκη χρησιμοποιείται αποτελεσματικά ως σκηνικό, το  καστ προσφέρει αρκετές διασκεδαστικές στιγμές και ορισμένες από τις κωμικές σεκάνς έχουν πραγματικά καλό ρυθμό. Η Monica Barbaro ξεχωρίζει με τη φυσική της γοητεία, ενώ ο Callum Turner λειτουργεί καλύτερα όσο εξελίσσεται η νύχτα και η σχέση των δύο χαρακτήρων αποκτά μεγαλύτερη ζωντάνια. Οι διάλογοι είναι συχνά γρήγοροι και έξυπνοι, ενώ η αμηχανία και οι απρόβλεπτες καταστάσεις διατηρούν την ταινία αρκετά ανάλαφρη. Ως ένα απλό rom-com για μια βραδιά στο σινεμά, το One Night Only μπορεί να προσφέρει γέλιο και διασκέδαση. Ως δυστοπική σάτιρα για τον αυταρχισμό και τον έλεγχο της σεξουαλικότητας, όμως, είναι πολύ λιγότερο πειστική.

Το One Night Only (Για μια νύχτα μόνο) του Will Gluck προσπαθεί να είναι ταυτόχρονα μια ξέφρενη ρομαντική κωμωδία και πολιτικό σχόλιο, αλλά τελικά βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα δύο, δημιουργώντας ένα παράξενο και άνισο, αλλά ομολογουμένως ενδιαφέρον, κινηματογραφικό αποτέλεσμα.

Σκηνοθεσία: Will Gluck

Πρωταγωνιστούν: Monica Barbaro, Callum Turner

Στους Κινηματογράφους