Κριτική | Her Private Hell (H Δική της Κόλαση)

Το Her Private Hell του Nicolas Winding Refn είναι μια ταινία που δύσκολα θα αφήσει αδιάφορο το κοινό. Πιστός στο ιδιαίτερο κινηματογραφικό του ύφος, ο Δανός δημιουργός παραμερίζει τη συμβατική αφήγηση και δημιουργεί μια εμπειρία που μοιάζει περισσότερο με ονειρικό εφιάλτη, παρά με παραδοσιακή ιστορία. Όσοι αναζητούν ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ πιθανότατα θα απογοητευτούν, όμως όσοι αφεθούν στη μοναδική αισθητική και τον αργό, υπνωτιστικό ρυθμό της ταινίας θα ανακαλύψουν ένα από τα πιο τολμηρά έργα της φιλμογραφίας του.

Τοποθετημένο σε μια φουτουριστική, νέον εκδοχή του Τόκιο, το Her Private Hell συνδυάζει στοιχεία giallo, επιστημονικής φαντασίας, φιλμ νουάρ και σκοτεινού παραμυθιού, σε μια εντυπωσιακή οπτικοακουστική σύνθεση. Ο Refn παραδίδει, ίσως, την πιο εντυπωσιακή εικαστικά δουλειά της καριέρας του, γεμίζοντας κάθε πλάνο με έντονα χρώματα, πυκνή ομίχλη και σχολαστικά σχεδιασμένες εικόνες. Καθοριστικό ρόλο παίζει και η συγκλονιστική μουσική του Pino Donaggio, της οποίας οι ορχηστρικές συνθέσεις προσδίδουν στην ταινία μια σχεδόν οπερατική διάσταση. Από την καθηλωτική εναρκτήρια σκηνή μέχρι το φινάλε, η ατμόσφαιρα παραμένει μαγευτική και καθηλωτική.

Οι ερμηνείες αποτελούν ακόμη ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα της ταινίας. Η Sophie Thatcher ξεχωρίζει ως Elle, αποδίδοντας με ένταση έναν χαρακτήρα που παλεύει με την εγκατάλειψη, την επιθυμία και την αναζήτηση της ταυτότητάς του. Ο Charles Melton προσφέρει μια επιβλητική παρουσία σε μια παράλληλη ιστορία γύρω από την πατρότητα, τις ενοχές και τη λύτρωση, ενώ η Havana Rose Liu ισορροπεί ιδανικά ανάμεσα στην απειλή και την ευαισθησία. Μέσα από αυτούς τους χαρακτήρες, ο Refn εξερευνά θέματα όπως η πατρότητα, ο μισογυνισμός, η προσωπική ταυτότητα και η ανάγκη για ανθρώπινη σύνδεση σε έναν αποξενωμένο κόσμο. Ωστόσο, η αφήγηση παραμένει σκόπιμα αποσπασματική, με ορισμένους διαλόγους να ακούγονται αδέξιοι και τη δομή της ιστορίας να θυσιάζει τη συνοχή υπέρ της ατμόσφαιρας.

Τελικά, το Her Private Hell δεν είναι μια ταινία που ζητά από τον θεατή να λύσει έναν γρίφο, αλλά να βιώσει μια εμπειρία. Ο Refn χρησιμοποιεί το στιλ ως βασικό αφηγηματικό εργαλείο, δημιουργώντας έναν κόσμο σαγηνευτικό, μελαγχολικό και ακραία αισθητικοποιημένο. Για κάποιους θα αποτελέσει μια βαθιά εξερεύνηση της ταυτότητας, του τραύματος και της λύτρωσης· για άλλους μια εντυπωσιακή, αλλά αφηγηματικά αδύναμη άσκηση ύφους. Σε κάθε περίπτωση, δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει τη δύναμη των εικόνων του ή την αυτοπεποίθηση του δημιουργικού του οράματος. Με όλα τα ελαττώματα, αλλά και τις αρετές του, το Her Private Hell είναι μια ταινία που παραμένει στο μυαλό πολύ μετά το τέλος της προβολής.

Σκηνοθεσία: Nicolas Winding Refn

Πρωταγωνιστούν: Sophie Thatcher, Charles Melton, Havana Rose Liu, Dougray Scott, Kristine Froseth, Diego Calva, Hidetoshi Nishijima

Στους Κινηματογράφους