Κριτική | The Dog Stars (Ο Αστερισμός του Σκύλου)

Στην ταινία The Dog Stars μια πανδημία έχει αφανίσει μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας και ο Hig, ένας πρώην πιλότος, προσπαθεί να επιβιώσει απομονωμένος σε ένα παλιό αεροδρόμιο του Κολοράντο, έχοντας μοναδική συντροφιά τον σκύλο του, Jasper, και τον επιθετικό και καχύποπτο Bangley. Η καθημερινότητά τους βασίζεται στην προσοχή, την αυτοπροστασία και την αποφυγή οποιουδήποτε αγνώστου. Όταν, όμως, ο Hig εντοπίζει μια μυστηριώδη ραδιοφωνική μετάδοση, η μέχρι τότε ισορροπία ανατρέπεται και γεννιέται η πιθανότητα ότι κάπου εκεί έξω μπορεί να υπάρχει ακόμη κάτι περισσότερο από απλή επιβίωση.

Ο Ridley Scott επιλέγει να κινηθεί μακριά από τη λογική ενός συνεχούς θεάματος, δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στη σιωπή, την απομόνωση και την ψυχολογία των ανθρώπων που έχουν απομείνει. Οι αχανείς και άδειοι χώροι δημιουργούν μια έντονη αίσθηση μοναξιάς, ενώ η κινηματογράφηση αναδεικνύει έναν κόσμο που μοιάζει να έχει σταματήσει να λειτουργεί. Το soundtrack ενισχύει αυτή την ατμόσφαιρα, με τη χρήση του Hozier να λειτουργεί ιδιαίτερα αποτελεσματικά. Η ταινία χρειάζεται χρόνο για να χτίσει την ένταση, όμως, όταν αυτή κορυφώνεται, οι στιγμές δράσης αποκτούν μεγαλύτερο βάρος, ακριβώς επειδή δεν βρίσκονται διαρκώς στην οθόνη.

Στο επίκεντρο βρίσκονται οι χαρακτήρες και κυρίως η σχέση του Hig με τον Jasper. Η σύνδεσή τους δίνει στην ιστορία μια συναισθηματική διάσταση, που συχνά απουσιάζει από παρόμοιες ταινίες. Ο Jacob Elordi υποδύεται τον Hig με συγκρατημένο τρόπο, αποδίδοντας έναν άνθρωπο που έχει μάθει να ζει μόνος, χωρίς να έχει εγκαταλείψει εντελώς την ελπίδα. Ο Josh Brolin προσφέρει στον Bangley μια σκληρότητα που δεν καταλήγει απλώς σε μια στερεοτυπική απεικόνιση, ενώ η Margaret Qualley ξεχωρίζει στις σκηνές της. Οι Guy Pearce και Allison Janney συμπληρώνουν το καστ με αξιόλογες παρουσίες, αν και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες δεν αξιοποιούνται όσο θα μπορούσαν.

Παρά τα δυνατά στοιχεία της, η ταινία παρουσιάζει ορισμένες εμφανείς αδυναμίες. Κάποιες ιστορίες και συγκρούσεις που παρουσιάζονται, στην αρχή μοιάζουν πιο ενδιαφέρουσες από την εξέλιξη που τελικά έχουν, ενώ ορισμένες λύσεις έρχονται υπερβολικά γρήγορα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ο ρυθμός, καθώς η αργή αφήγηση μπορεί να λειτουργήσει εξαιρετικά στις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές, αλλά σε άλλα σημεία δημιουργεί την αίσθηση ότι η ιστορία δυσκολεύεται να προχωρήσει. Παράλληλα, μερικές σκηνές δράσης μοιάζουν να προέρχονται από μια πιο συμβατική μετα-αποκαλυπτική περιπέτεια και δεν ταιριάζουν απόλυτα με τον πιο προσγειωμένο τόνο της υπόλοιπης ταινίας.

Συνολικά, το The Dog Stars (Ο Αστερισμός του Σκύλου) του Ridley Scott είναι μια άνιση, αλλά ενδιαφέρουσα προσθήκη στο μετα-αποκαλυπτικό σινεμά. Δεν πρόκειται για την επιστροφή του Ridley Scott στις ημέρες του Alien, ούτε για μια ασταμάτητη περιπέτεια γεμάτη δράση. Είναι περισσότερο μια ιστορία για τη μοναξιά, την απώλεια και την ανάγκη του ανθρώπου να βρει έναν λόγο για να συνεχίσει, ακόμη και όταν όλα γύρω του έχουν καταρρεύσει. Η εντυπωσιακή ατμόσφαιρα, οι καλές ερμηνείες και η συναισθηματική σχέση του Hig με τον Jasper δίνουν στην ταινία αρκετό βάρος, ώστε να ξεπεράσει τις αδυναμίες της. Μπορεί να μην αποτελεί το μεγάλο comeback που κάποιοι περιμένουν από τον Scott, όμως αποδεικνύει ότι ο σκηνοθέτης εξακολουθεί να μπορεί να δημιουργεί έναν κόσμο που μένει στο μυαλό πολύ μετά τους τίτλους τέλους.

Σκηνοθεσία: Ridley Scott

Πρωταγωνιστούν: Jacob Elordi, Margaret Qualley, Josh Brolin

Στους Κινηματογράφους